Хүй цөглөсөн тохмон өлгий

Хөлсний минь дусал сэврээгүй бууцаа

Зүрхэндээ хүү нь өвлөн тээж

Зүүд нойрондоо давхар үзэв

Удтал санасан сэтгэл гээч

Учрал ирүүт гялайх нь тэр үү

Зүүдэндээ нутгаа үзсэн даруйд

Зүрхэндээ сэмхэн уйлсан байв

Ус нутгаа би

Үнэрээр нь андахгүй

Ус нутаг минь намайг

Бараагаар нь андахгүй

Нутаг усандаа хамгаас хүндтэй

Нухацтайхан өтгөсөө эцэг шиг үгүйлж

Намбатай төрхөөс нь хулчийх байтлаа

Насыг нь гуйх шиг бараадаж зүүдлэв

Хамрын тамхинд нь ханиаж наатайхдаа

Хавийн хадыг доргиогоо юмсан уу

Ханарсан уулс нэрээр дуудахуй

Ханасан нойроос инээж сэрэв

Нутгийнхаа буурлуудыг би

 Овгоор нь андахгүй

Нутгийн буурлууд намайг

Төрхөөр минь андахгүй

1977 он